از کودکی ، عسل را بسیار دوست داشتم . این ، شاید ، یک قطعه خیالِ خالصِ چسبنده‌ی شیرینِ طلایی رنگ بود. کودکانِ کم سال ، قدرتِ انتخاب ندارند . کودک ، عاشقِ مادر نیست ، محتاج مادر است . عشق ، احساسی و کلامی کودکانه نیست . یک قطعه خیالِ خالصِ طلایی به نام عسل را دوست داشتم و بعدها ، این دوست داشتنِ خیالی ، گرفتارم کرد.


این بریده کتاب از «یک عاشقانه ی آرام» اثر نادر ابراهیمی گلچین شده است .

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *