نثر فارسی

قابوسنامه – باب چهاردهم (اندر عشق ورزیدن)

اگر مهمان (=مهمانی) روی معشوق را با خود مبر و اگر بری پیش بیگانگان به وی مشغول مباش و دل بر او بسته مدار که او را کسی نتواند خوردن و مپندار که او به چشم همه کس چنان نماید که چشم تو ، چنانکه شاعر گفت :
ای وای به من گر تو به چشم همه خلقان
زین گونه نمایی که به چشم من درویش
چنان که به چشم تو نیکوتر از همه خلقان نماید ،باشد که به چشم دیگران زشت تر نماید . و نیز هر زمان ، او را میوه مده و تفقد مکن و هر ساعتی او را مخوان و در گوش او سخن مگوی ؛ که من سود و زیان تو را باز می گویم ، بباید که بکوشی تا مردمان بر تو عیب نگیرند .

 

(این سطور از کتاب قابوسنامه اثر عنصرالمعالی کیکاووس بن اسکندر گلچین شده است)

1+

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *