پس از سقوط شهر کرمان توسط آغا محمدخان قاجار، لطفعلی خان به اتفاق جهانگیر خان سیستانی شبانه از خندق شهر گذشتند و به طرف بم متواری شدند ولی در بین راه جهانگیر خان راه را گم کرد و از خان زند جدا ماند.
لطفعلی خان در یک شبانه روز در حدود چهل فرسنگ راه را طی نمود و خود را به بم رسانید و پس از ورود،محمد علی خان و دیگر برادران جهانگیر خان حال برادر خود را از شهریار زند جویا شدند، لطفعلی خان اظهار داشت تا بیرون شهر کرمان با هم بودیم ولی او راه را گم کرد و قریبا وارد خواهد شد.
آنها سه روز منتظر ماندند وقتی خبری از جهانگیر خان نشد یقین کردند که به دست لشکریان آغا محمد خان گرفتار شده و سرانجام به این فکر رسیدند که اگر لطفعلی خان را دستگیر و تسلیم آغا محمدخان نمایند ممکن است در مجازات برادرشان تاثیر داشته باشد لذا پس از پی کردن کرن ( اسب لطفعلی خان) و زخمی نمودن لطفعلی خان او را به زنجیر کشیده و همراه حیدر خان یکی از برادران جهانگیر خان به کرمان نزد آغا محمدخان گسیل داشتند.
جهانگیر خان در دهکده دارزین شش فرسخی بم به آنان رسید و از کردار برادران خوشش نیامد ولی کار گذشته بود.

 

(این سطور از کتاب «ده سفرنامه» ترجمه مهراب امیری گلچین شده است)

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *